Bodrum’un kalbine, yani o meşhur kalabalığa doğru ilerlerken, yolun hemen kenarında sizi selamlayan asırlık taş evleri ve tepesindeki antik kalıntılarıyla Gürece, yarımadanın en dik vakur duran köylerinden biridir. Çoğu kişi için Ortakent ile Turgutreis arasında geçilen bir durak gibi görünse de, Gürece aslında Bodrum’un binlerce yıllık yerleşik hayatının, tarım kültürünün ve o meşhur taş işçiliğinin sessiz bir tanığıdır. Burası, Bodrum’un modernleşen çehresine karşı, toprağına ve geleneğine sıkı sarılan köşedir.
Gürece’de yaşam, sabahın erken saatlerinde tepelerden esen o serin ve diri rüzgarla başlar. Gürece’nin sokaklarında yürürken karşınıza çıkan o meşhur taş evler, sadece birer barınak değil; her bir taşı elle seçilmiş, harcı bu toprakların çamuruyla karılmış birer zanaat eseridir. Bu evlerin avlularında hala asırlık zeytin ağaçları gölge verir, bahçelerinde ise Bodrum’un o en lezzetli incirleri ve üzümleri yetişir. Gürece, yarımadanın “orta yeri” olmanın verdiği o stratejik sükuneti sonuna kadar kullanır; her yere yakındır ama hiçbir yerin gürültüsünü içine almaz.
Gürece’yi özel kılan bir diğer detay da, buranın bir “sanat ve zanaat köyü” olma yolundaki sessiz ama kararlı adımlarıdır. Son yıllarda Bodrum’un karmaşasından kaçan pek çok sanatçı, yazar ve tasarımcı, Gürece’nin dokusuna sığınmış, eski taş evleri birer atölyeye dönüştürmüştür. Akşamüstü olduğunda, tepelerden Turgutreis’e doğru süzülen o devasa gün batımını izlemek, Gürece sakinleri için bir ritüeldir. Güneşi yüksekten, etkileyici haliyle uğurlayan bu köy, size Bodrum’un hala o “eski ve güzel” kasaba olduğunu fısıldar. Eğer aradığınız şey, toprağın sesini duymak, rüzgarın hikayesini dinlemek ve Bodrum’un tam göbeğinde ama dünyadan izole bir yaşam sürmekse; Gürece, yarımadanın size sunduğu dürüst ve derin cevaptır.
Tartışmaya Katıl